Het boekje "Willibrord 'Apostel' van Noord-Frankrijk" vat kort de visie van Albert Delahaye samen met betrekking tot het vermeende verblijf van Willibrord in Utrecht. Laten we voor het goede begrip vooropstellen, dat geen enkele kroniekschrijver Utrecht als die plaats noemt, maar dat St. Willibrord zijn bisschopszetel vestigde te Trajectum. Dat Utrecht ooit het Trajectum was van St.Willibrord is wel altijd aangenomen, maar nooit strikt bewezen.
De gegevens over de vroegste geschiedenis van Nederland leken vrij sluitend samen te hangen. Toen de onzekerheid over de mystificatie van Nijmegen ontstond, rees ook twijfel aan andere zaken. Het eerst drongen zich Utrecht en St. Willibrord naar voren. Niet zozeer, omdat Noviomagus en Trajectum onverbrekelijk met elkander verbonden zijn, maar meer omdat de 'vaderlandse' geschiedschrijving duidelijke tendensen toont, alles maar zo "Karolingisch" mogelijk te maken.
Gezien de hier genoemde ingezonden brieven, zouden ook de historici toch al sinds 1995 op de hoogte moeten zijn van de mythe van Willibrord in Utrecht.
volgende»Dit en nog veel meer kunt U nalezen in: Willibrord Apostel van Noord-Frankrijk, geschreven door Hans Jochems en Alex Laenen (uitgegeven door de Stichting Albert Delahaye in 1995). Deze stichting was de voorloper van de SEM de Studiekring Eerste Millennium. In de media werd er vaker aandacht aan besteed, echter de historische wetenschap ging er niet in mee, kon er niet in meegaan. Het zou immers een enorme repatieschade veroorzaken. Immers de historische wereld had het kunnen weten. Er was immers al vaker getwijfeld aan veel 'Hollandse' tradities. Als men die eens uitvoeriger bestuderd had, dan waren de mythen allang opgelost geweest. Maar de veranderingen moesten van een 'buitenstaander' komen. In de hisorische wetenschap was het not done af te wijken van de eenmaal aangenomen opvattingen. Daar bleef men aloude en achterhaalde opvattingen maar steeds rondpompen als gevolg van de onnavolgbare naschrijverij. Met naschrijven wat ooit eens eerder geschreven was, voelde men zich als auteur gesterkt in zijn opvattingen.